Τα 10 πιο δύσκολα βουνά για αναρρίχηση από επαγγελματίες ορειβάτες
Πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ότι το ψηλότερο βουνό είναι αυτόματα και το πιο δύσκολο. Δεν λειτουργεί ακριβώς έτσι. Ναι, το ύψος έχει σημασία. Αλλά αυτό που κάνει τα πιο δύσκολα βουνά στην ανάβαση πραγματικά δύσκολα είναι ένα μείγμα παραγόντων: πόσο επικίνδυνη είναι η διαδρομή, τι καιρό κάνει, πόσο χρόνο πρέπει να περάσετε σε πολύ μεγάλο υψόμετρο, πόσο απομακρυσμένη είναι η τοποθεσία και τι συμβαίνει αν κάτι πάει στραβά. Όταν τα προσθέσετε όλα αυτά μαζί, κάποια βουνά ξεχωρίζουν ξεκάθαρα από τα υπόλοιπα.
Αυτή η λίστα καλύπτει δέκα βουνά που οι επαγγελματίες ορειβάτες περιγράφουν σταθερά ως τα πιο δύσκολα βουνά για ανάβαση. Μερικά από αυτά είναι διάσημα. Μερικά είναι ελάχιστα γνωστά εκτός των σοβαρών κύκλων αναρρίχησης. Αλλά όλα τους έχουν μια καλά τεκμηριωμένη ιστορία στο να σταματούν έμπειρες, επιδέξιες και καλά προετοιμασμένες ομάδες.
Συγκεντρώσαμε όλα αυτά για να δώσουμε μια σαφή και ειλικρινή εικόνα για το τι πραγματικά συνεπάγονται αυτές οι κορυφές, όχι για να υπερβάλουμε ως προς τον κίνδυνο, αλλά για να βοηθήσουμε τους ορειβάτες να καταλάβουν τι διαφοροποιεί μια δύσκολη ανάβαση από μια πραγματικά ακραία.
1. Annapurna I – 8,091 m (Νεπάλ)
Αν κοιτάξετε την ιστορική αναλογία των επιτυχιών στην ανάβαση σε κορυφές προς τους θανάτους, η Αναπούρνα Ι βρίσκεται στην κορυφή αυτής της λίστας. Ιστορικά, κατέγραψε την υψηλότερη αναλογία θανάτων προς κορυφή από οποιαδήποτε κορυφή 8,000 μέτρων. Αν και η ασφάλεια έχει βελτιωθεί με την πάροδο των ετών, η Αναπούρνα παραμένει ευρέως θεωρούμενη ως το πιο επικίνδυνο από τα δεκατέσσερα βουνά των 8,000 μέτρων στον κόσμο.
Ο κύριος κίνδυνος στην Αναπούρνα είναι οι τεράστιοι κρεμαστοί σχηματισμοί πάγου, που ονομάζονται σεράκ, στη βόρεια όψη. Αυτοί μπορούν να σπάσουν και να καταρρεύσουν ανά πάσα στιγμή. Δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψουμε πλήρως πότε θα συμβεί αυτό και καμία δεξιότητα δεν σας προστατεύει από το να βρεθείτε σε λάθος μέρος όταν συμβεί. Αυτού του είδους ο ανεξέλεγκτος κίνδυνος είναι μέρος αυτού που κάνει αυτό το βουνό τόσο σοβαρό.
410 δολάρια ΗΠΑ
Οι Maurice Herzog και Louis Lachenal έφτασαν στην κορυφή το 1950. Ήταν η πρώτη φορά που είχε κατακτηθεί κορυφή 8,000 μέτρων. Και οι δύο άνδρες επέστρεψαν με σοβαρά κρυοπαγήματα και έχασαν τα περισσότερα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών τους. Το βουνό κατέστησε σαφές από την πρώτη κιόλας μέρα τι ήταν διατεθειμένο να δεχτεί από τους ανθρώπους που το δοκίμασαν.
Ο καλύτερος εξοπλισμός και οι βελτιωμένες πρακτικές ασφαλείας έχουν βοηθήσει τα τελευταία χρόνια, αλλά η Αναπούρνα Ι εξακολουθεί να θεωρείται ευρέως η πιο επικίνδυνη κορυφή 8,000 μέτρων στον κόσμο. Η φήμη αυτή είναι κερδισμένη.
2. K2 – 8,611 μ. (Πακιστάν / Κίνα)
Το K2 είναι το δεύτερο υψηλότερο βουνό στον κόσμο και θεωρείται ευρέως ως η πιο δύσκολη κορυφή 8,000 μέτρων από τεχνικής άποψης αναρρίχησης. Το Έβερεστ έχει φτάσει χιλιάδες άνθρωποι. Το K2 έχει πολύ λιγότερες επιτυχημένες αναβάσεις και κάθε διαδρομή στο βουνό είναι μια σοβαρή υπόθεση. Η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη γραμμή, η Abruzzi Spur, περιλαμβάνει αναρρίχηση σε απότομους βράχους και πάγους σε πολύ μεγάλο υψόμετρο με περιορισμένη στέγη.
Το βουνό βρίσκεται στην οροσειρά Καρακορούμ, στα σύνορα Πακιστάν-Κίνας. Η πρόσβαση στην κατασκήνωση βάσης είναι ήδη ένα πολυήμερο ταξίδι μέσα από απομακρυσμένο έδαφος. Από εκεί, όλες οι διαδρομές περνούν από ένα στενό τμήμα κοντά στην κορυφή που ονομάζεται Μποτιλά, το οποίο εκτείνεται κάτω από μια μεγάλη λωρίδα σεράκ. Το 2008, ένα σεράκ κατέρρευσε και σκότωσε έντεκα ορειβάτες σε μία μόνο ημέρα. Παραμένει μια από τις χειρότερες καταστροφές στην ιστορία του βουνού.
Η κορυφή K2 δεν είχε αναρριχηθεί τον χειμώνα μέχρι τον Φεβρουάριο του 2021, όταν δέκα Νεπαλέζοι ορειβάτες έφτασαν μαζί στην κορυφή. Ήταν η τελευταία κορυφή 8,000 μέτρων που πραγματοποιήθηκε χειμερινή ανάβαση και το επίτευγμα θεωρείται ορόσημο στη σύγχρονη ορειβασία.
Ιστορικά, το K2 έχει καταγράψει έναν από τους υψηλότερους δείκτες θνησιμότητας σε κορυφές μεταξύ των κορυφών των 8,000 μέτρων. Είναι ένα βουνό που δεν συγχωρεί τεχνικά λάθη και το περιθώριο σφάλματος σε αυτά τα υψόμετρα είναι εξαιρετικά μικρό.
3. Kangchenjunga – 8,586 m (Νεπάλ / Ινδία)
Το Κανγκτσεντζούνγκα είναι το τρίτο ψηλότερο βουνό στον κόσμο. Βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Νεπάλ και ινδικού κρατιδίου Σικίμ και δέχεται πολύ λιγότερους επισκέπτες από τις περισσότερες άλλες μεγάλες κορυφές, εν μέρει λόγω της απομακρυσμένης τοποθεσίας του και εν μέρει επειδή απαιτεί πολλά από κάθε ομάδα που θέλει να το επιχειρήσει.
Οι διαδρομές είναι μεγάλες και τεχνικά περίπλοκες. Η τυπική γραμμή στη νοτιοδυτική πλευρά απαιτεί πολλαπλές κατασκηνώσεις και αρκετές εβδομάδες συνεχούς αναρρίχησης. Υπάρχει πολύ μικρή υποδομή σε σύγκριση με πιο δημοφιλείς κορυφές, πράγμα που σημαίνει ότι οι ομάδες πρέπει να είναι πιο αυτάρκεις από ό,τι θα ήταν, ας πούμε, στο Έβερεστ.
2700 δολάρια ΗΠΑ
Υπάρχει επίσης μια μακρά παράδοση στο Κανγκτσεντζούνγκα, όπου οι ορειβάτες σταματούν λίγο πριν την αληθινή κορυφή από σεβασμό στις τοπικές πεποιθήσεις στο Σικίμ, όπου η κορυφή θεωρείται ιερή. Σχεδόν κάθε ομάδα που επιχειρεί την ανάβαση στο βουνό τηρεί αυτή την πρακτική.
Οι Τζορτζ Μπαντ και Νόρμαν Χάρντι πραγματοποίησαν την πρώτη ανάβαση το 1955. Ιστορικά, η Κανγκτσεντζούνγκα έχει καταγράψει υψηλό λόγο θνησιμότητας ανά κορυφή και συνεχίζει να αντιμετωπίζεται με μεγάλο σεβασμό από έμπειρους ορειβάτες των Ιμαλαΐων.
4. Nanga Parbat – 8,126 m (Πακιστάν)
Το Νάνγκα Παρμπάτ βρίσκεται στο δυτικό άκρο των Ιμαλαΐων στο Πακιστάν και έχει μια δύσκολη ιστορία που χρονολογείται σχεδόν έναν αιώνα πριν. Μια γερμανική αποστολή το 1937 έχασε ολόκληρη την ομάδα της όταν μια χιονοστιβάδα έθαψε το στρατόπεδό τους ενώ κοιμόντουσαν. Ο αριθμός των θανάτων στο Νάνγκα Παρμπάτ κατά τις πρώτες δεκαετίες της αναρρίχησης στα Ιμαλάια ήταν αρκετά υψηλός που του δόθηκε το όνομα «Βουνό Φονιά» και έκτοτε έχει παραμείνει στην κουλτούρα της αναρρίχησης.
Το βουνό έχει τρεις κύριες όψεις. Η όψη Rupal στη νότια πλευρά είναι η ψηλότερη βουνοπλαγιά στη γη, με ύψος περίπου 4,500 μέτρα από κάτω προς τα πάνω. Οποιαδήποτε διαδρομή στο Nanga Parbat είναι μια μακρά και αφοσιωμένη προσπάθεια, ανεξάρτητα από την πλευρά από την οποία θα πλησιάσετε.
Ο Χέρμαν Μπουλ πραγματοποίησε την πρώτη ανάβαση το 1953 και την έκανε μόνος του, αφού ο σύντροφός του στην αναρρίχηση γύρισε πίσω λόγω των καιρικών συνθηκών. Πέρασε μια νύχτα όρθιος στο πάνω μέρος του βουνού χωρίς σκηνή ή υπνόσακο και κατέβηκε την επόμενη μέρα. Είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα σόλο επιτεύγματα στην ιστορία της αναρρίχησης.
Ιστορικά, η Νάνγκα Παρμπάτ έχει καταγράψει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας στην κορυφή μεταξύ των κορυφών των 8,000 μέτρων. Η πρόσβαση στο βουνό άλλαξε επίσης μετά από μια στοχευμένη επίθεση στο στρατόπεδο βάσης το 2013 που σκότωσε αρκετούς ορειβάτες και οδηγούς, προσθέτοντας ένα επίπεδο κινδύνου που οι ομάδες πρέπει τώρα να λάβουν υπόψη πριν σχεδιάσουν μια απόπειρα.
5. Gasherbrum I – 8,080 m (Πακιστάν / Κίνα)
Η Γκασερμπρούμ Ι, που μερικές φορές ονομάζεται και Κρυμμένη Κορυφή, βρίσκεται στο Καρακορούμ δίπλα στη γειτονική της Γκασερμπρούμ ΙΙ. Δεν τραβάει τόσο μεγάλη προσοχή από το κοινό όσο η Κ2 ή η Αναπούρνα, αλλά πολλοί έμπειροι ορειβάτες τη θεωρούν ως μία από τις πιο απαιτητικές κορυφές των 8,000 μέτρων στο Καρακορούμ.
Η προσέγγιση από μόνη της αποτελεί σοβαρή δέσμευση. Οι ομάδες περπατούν για αρκετές ημέρες μέσα από το σύστημα των παγετώνων Baltoro, έναν από τους μεγαλύτερους παγετώνες εκτός των πολικών περιοχών, πριν καν φτάσουν στην κατασκήνωση βάσης. Μέχρι να ξεκινήσει η ανάβαση, μια σημαντική υλικοτεχνική προσπάθεια έχει ήδη ολοκληρωθεί.
Οι διαδρομές στο Gasherbrum I, κυρίως η βορειοδυτική πλευρά και η νοτιοδυτική κορυφογραμμή, είναι τεχνικές και εκτεθειμένες. Οι Pete Schoening και Andrew Kauffman πραγματοποίησαν την πρώτη ανάβαση το 1958 ως μέρος μιας αμερικανικής αποστολής. Δεν επιχειρούν πολλές ομάδες την κορυφή κάθε σεζόν, πράγμα που σημαίνει επίσης λιγότερη κοινή γνώση της διαδρομής και λιγότερη υποδομή υποστήριξης στην πορεία.
Ιστορικά, η Γκασερμπρούμ Ι έχει καταγράψει υψηλό λόγο θνησιμότητας ανά κορυφή σε σύγκριση με πολλές άλλες κορυφές 8,000 μέτρων. Οι ορειβάτες που έχουν κατακτήσει κορυφές περιγράφουν μια κορυφή που απαιτεί συνεπή εστίαση και τεχνική επάρκεια σε όλη την έκταση, όχι μόνο σε ένα δύσκολο τμήμα.
6. Makalu – 8,485 m (Νεπάλ / Κίνα)
Το Μακαλού είναι το πέμπτο υψηλότερο βουνό στον κόσμο και βρίσκεται ανατολικά του Έβερεστ στα Ιμαλάια Μαχαλανγκούρ. Δεν εμφανίζεται σε απλές συζητήσεις για το βουνό τόσο συχνά όσο μερικές από τις άλλες κορυφές αυτής της λίστας, αλλά οι έμπειροι ορειβάτες μεγάλου υψομέτρου το γνωρίζουν καλά και το αντιμετωπίζουν με προσοχή.
Η τυπική διαδρομή ακολουθεί τις βορειοδυτικές και βορειοανατολικές κορυφογραμμές και περιλαμβάνει ένα στενό εκτεθειμένο τμήμα κοντά στην κορυφή, το οποίο έχει προκαλέσει πραγματικά προβλήματα σε πολλές ομάδες. Στο υψόμετρο όπου βρίσκεται αυτό το τμήμα, το σώμα και το μυαλό σας λειτουργούν λιγότερο αποτελεσματικά από ό,τι θα λειτουργούσαν χαμηλότερα. Η ακριβής κίνηση σε εκτεθειμένο έδαφος υπό αυτές τις συνθήκες αποτελεί διαφορετική πρόκληση από ό,τι θα ήταν στο επίπεδο της θάλασσας.
Οι Lionel Terray και Jean Couzy ηγήθηκαν της πρώτης ανάβασης το 1955 και η υπόλοιπη ομάδα έφτασε επίσης στην κορυφή σε εκείνη την αποστολή, καθιστώντας την μια ασυνήθιστα ολοκληρωμένη πρώιμη επιτυχία σε μια κορυφή 8,000 μέτρων. Έκτοτε, το βουνό έχει ανατρέψει πολλές απόπειρες.
Ιστορικά, το Μακάλου έχει καταγράψει υψηλό λόγο θνησιμότητας ανά κορυφή, γεγονός που αντικατοπτρίζει τις τεχνικές προκλήσεις και τις απαιτητικές συνθήκες του βουνού. Η υποδομή κατά μήκος της διαδρομής είναι ελάχιστη και οι ομάδες πρέπει να διαχειρίζονται οι ίδιες την εφοδιαστική αλυσίδα καθ' όλη τη διάρκεια. Είναι ένα βουνό που ανταμείβει τον προσεκτικό σχεδιασμό και τιμωρεί την υπερβολική αυτοπεποίθηση.
7. Dhaulagiri I – 8,167 μ. (Νεπάλ)
Το Νταουλαγκίρι βρίσκεται στο βορειοδυτικό Νεπάλ και πριν από την πρώτη ανάβαση στην Ανναπούρνα το 1950, οι τοπογράφοι πίστευαν στην πραγματικότητα ότι το Νταουλαγκίρι μπορεί να ήταν το ψηλότερο βουνό στον κόσμο. Η έρευνα διορθώθηκε αργότερα, αλλά η κορυφή είχε πάντα τη δική της φήμη ως σοβαρός στόχος.
Η τυπική διαδρομή στη βορειοανατολική κορυφογραμμή είναι μεγάλη και απαιτεί συνεχή τεχνική ανάβαση σε εκτεθειμένο έδαφος. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι συχνά ο καιρός. Το Νταουλαγκίρι βρίσκεται σε μια θέση όπου οι καταιγίδες μπορούν να φτάσουν από πολλές κατευθύνσεις με ελάχιστη προειδοποίηση. Οι ομάδες έχουν κολλήσει σε ψηλά στρατόπεδα για μέρες περιμένοντας ένα χρονικό περιθώριο που δεν ήρθε ποτέ. Ο σωστός συγχρονισμός στο Νταουλαγκίρι είναι εξίσου σημαντικός με οποιαδήποτε τεχνική προετοιμασία.
Μια ελβετο-αυστριακή ομάδα πραγματοποίησε την πρώτη ανάβαση το 1960. Ιστορικά, το Νταουλαγκίρι έχει καταγράψει υψηλό ποσοστό θνησιμότητας ανά κορυφή και το βουνό έχει νικήσει πολλές καλά οργανωμένες αποστολές, συχνά λόγω κακοκαιρίας και όχι μόνο τεχνικής αναρρίχησης.
Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι ορειβάτες έχουν στρέψει την προσοχή τους στο Νταουλαγκίρι ως εναλλακτική λύση στις πιο πολυσύχναστες διαδρομές στο Έβερεστ, και έχει αποκτήσει ευρύτερη αναγνώριση ως η σοβαρή και απαιτητική κορυφή που οι Νεπαλέζοι οδηγοί και οι ντόπιοι ορειβάτες γνώριζαν πάντα ότι είναι.
8. Jannu (Kumbhakarna) – 7,710 m (Νεπάλ)
Το Jannu, ή Kumbhakarna, θεωρείται από πολλούς ένα από τα πιο τεχνικά απαιτητικά βουνά στον κόσμο λόγω των απότομων βράχων, των μεγάλων μικτών αναρριχητικών διαδρομών και των πολύ απαιτητικών διαδρομών του. Βρίσκεται στο ανατολικό Νεπάλ κοντά στο Kangchenjunga και παρουσιάζει μεγαλύτερη τεχνική πρόκληση από πολλές κορυφές 8,000 μέτρων, παρά το χαμηλότερο υψόμετρό του. Μεταξύ των ελίτ αλπινιστών, το Jannu θεωρείται ένα από τα καλύτερα τεστ αναρριχητικής ικανότητας στα Ιμαλάια.
Η διάσημη βόρεια πλευρά του βουνού θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους στόχους στην ορειβασία των Ιμαλαΐων. Οι ορειβάτες συναντούν απότομες βραχώδεις όψεις, ασταθή πάγο, βαθύ χιόνι και την πρόκληση της εύρεσης διαδρομής, όλα στο πλαίσιο απρόβλεπτου καιρού και μεγάλων τμημάτων εκτεθειμένου εδάφους. Κάθε τμήμα απαιτεί εξελιγμένες τεχνικές δεξιότητες, σχολαστικό σχεδιασμό και εξαιρετική ομαδική εργασία.
Η εξαιρετική δυσκολία του βουνού έχει οδηγήσει σε ελάχιστες επιτυχημένες αναβάσεις από την πρώτη ανάβαση από μια γαλλική αποστολή το 1962. Σήμερα, το Jannu συνεχίζει να αναγνωρίζεται από τους επαγγελματίες ορειβάτες ως μία από τις απόλυτες δοκιμασίες της τεχνικής αλπικής αναρρίχησης.
9. Μπρόουντ Πικ – 8,051 μ. (Πακιστάν / Κίνα)
Η κορυφή Μπρόουντ Πικ βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο Κ2 στο Καρακορούμ και μοιράζεται τον χαρακτήρα αυτής της περιοχής. Αναρριχήθηκε για πρώτη φορά το 1957 από μια αυστριακή ομάδα στην οποία συμμετείχε ο Χέρμαν Μπουλ, ο οποίος είχε κάνει την πρώτη ανάβαση στο Νάνγκα Παρμπάτ τέσσερα χρόνια πριν. Και τα τέσσερα μέλη της ομάδας έφτασαν στην κορυφή και το έκαναν χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο, κάτι που ήταν ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα για την εποχή.
Το βουνό πήρε το όνομά του από το πλατύ οροπέδιο κοντά στην κορυφή, το οποίο εκτείνεται σε μήκος περίπου τριών χιλιομέτρων. Αυτό το οροπέδιο δημιουργεί ένα ασυνήθιστο πρόβλημα. Αφού ολοκληρώσουν τα τεχνικά κατώτερα και μεσαία τμήματα της διαδρομής, οι ορειβάτες που φτάνουν στην κορυφή αντιμετωπίζουν μια μεγάλη εκτεθειμένη διάσχιση του οροπεδίου σε ακραίο υψόμετρο πριν φτάσουν στην πραγματική κορυφή. Πολλές ομάδες έχουν σταματήσει σε μια ψεύτικη κορυφή, πιστεύοντας πραγματικά ότι είχαν τελειώσει, και έχουν γυρίσει πίσω χωρίς να φτάσουν στην πραγματική κορυφή.
Το ποσοστό θνησιμότητας στο Μπρόουντ Πικ είναι περίπου 10 με 12 τοις εκατό, χαμηλότερο από πολλά άλλα σε αυτήν τη λίστα, αλλά εξακολουθεί να είναι ένα σοβαρό ποσοστό. Η διάσωση με ελικόπτερο σε αυτό το μέρος του Καρακορούμ είναι δύσκολη και η εγγύτητα με το Κ2 σημαίνει ότι ο καιρός μπορεί να αλλάξει απότομα.
Το βουνό έχει αναρριχηθεί τον χειμώνα και θεωρείται από τους έμπειρους ορειβάτες του Καρακορούμ ως μια πραγματικά απαιτητική κορυφή, όχι ως σκαλοπάτι για κάτι πιο δύσκολο, αλλά ως ένας σοβαρός στόχος από μόνος του.
10. Λάτοκ Ι – 7,145 μ. (Πακιστάν)
Το Λάτοκ Ι θεωρείται ευρέως ως ένα από τα πιο δύσκολα βουνά στον κόσμο λόγω των απότομων γρανιτένιων όψεών του, της τεχνικής μικτής αναρρίχησης και του απρόβλεπτου καιρού. Βρίσκεται στην οροσειρά Καρακορούμ του Πακιστάν και έχει δοκιμάσει τους καλύτερους αλπινιστές εδώ και δεκαετίες, κυρίως στη διάσημη βόρεια κορυφογραμμή του, η οποία αντιστάθηκε στις επιτυχημένες αναβάσεις για πολλά χρόνια πριν τελικά αναρριχηθεί το 2018. Το βουνό αποτελεί σύμβολο τεχνικής αριστείας στη σύγχρονη ορειβασία.
Σε αντίθεση με πολλές κορυφές 8,000 μέτρων, το Latok I απαιτεί προηγμένες δεξιότητες αναρρίχησης σε βράχους, πάγο και μικτή αναρρίχηση σε όλη τη διαδρομή. Οι αναρριχητές αντιμετωπίζουν περίπλοκη εύρεση διαδρομής, ασταθές χιόνι και πάγο, απότομο εκτεθειμένο έδαφος και ταχέως μεταβαλλόμενο καιρό που μπορεί να μετατρέψει μια διαχειρίσιμη ανάβαση σε επικίνδυνη μέσα σε λίγες ώρες. Κάθε τμήμα απαιτεί προσεκτική λήψη αποφάσεων και ακριβή τεχνική αναρρίχησης.
Αν και είναι χαμηλότερο από πολλούς γίγαντες των Ιμαλαΐων, το Λάτοκ Ι έχει κερδίσει τη φήμη ως μία από τις απόλυτες δοκιμασίες της τεχνικής ορειβασίας. Οι επιτυχημένες αναβάσεις παραμένουν σπάνιες και το βουνό συνεχίζει να χαίρει σεβασμού από τους επαγγελματίες ορειβάτες για τη διαρκή δυσκολία του, την αφοσίωση και τις απαιτητικές αλπικές συνθήκες.
Τι κάνει στην πραγματικότητα αυτά τα βουνά τόσο πιο δύσκολα;
Αυτές οι κορυφές δεν είναι απλώς μεγαλύτερες από άλλα βουνά. Αρκετοί συγκεκριμένοι παράγοντες συνυπάρχουν για να δημιουργήσουν το επίπεδο δυσκολίας που τις κατατάσσει σε αυτήν τη λίστα.
- Χρόνος σε ακραίο υψόμετρο: Πάνω από τα 7,500 μέτρα, το ανθρώπινο σώμα δεν μπορεί να ανακάμψει σωστά. Όσο περισσότερο σας κρατάει μια διαδρομή εκεί ψηλά, τόσο περισσότερο επιδεινώνεται η σωματική και ψυχική σας κατάσταση. Μερικά από αυτά τα βουνά χρειάζονται μέρες σε αυτό το υψόμετρο μόνο και μόνο για να έχουν την ευκαιρία να κατακτήσουν την κορυφή.
- Ανεξέλεγκτοι κίνδυνοι: Τα σεράκ, οι κρεμαστοί παγετώνες και οι πλαγιές γεμάτες χιονοστιβάδες δημιουργούν κινδύνους που η δεξιοτεχνία δεν μπορεί να εξαλείψει πλήρως. Μπορείτε να μειώσετε την έκθεσή σας, αλλά δεν μπορείτε να την εξαλείψετε. Μερικοί ορειβάτες έχουν πεθάνει σε αυτά τα βουνά κάνοντας τα πάντα σωστά.
- Παράθυρα καιρού: Σε αρκετές από αυτές τις κορυφές, οι περίοδοι ασφαλούς καιρού είναι σύντομες και δύσκολο να προβλεφθούν. Μια ομάδα μπορεί να περιμένει στο στρατόπεδο βάσης για τρεις εβδομάδες και να μην έχει ποτέ το καθαρό χρονικό περιθώριο που χρειάζεται. Όταν έρθει το χρονικό περιθώριο, μπορεί να διαρκέσει μόνο 24 έως 48 ώρες.
- Τεχνικό έδαφος σε υψόμετρο: Ο απότομος πάγος, τα ανάμεικτα βράχια και χιόνι, καθώς και οι εκτεθειμένες κορυφογραμμές είναι αρκετά σκληρά σε χαμηλότερα υψόμετρα. Στα 7,000 έως 8,000 μέτρα, όπου η σκέψη σας είναι πιο αργή και το σώμα σας πιο αδύναμο, το ίδιο έδαφος γίνεται μια εντελώς διαφορετική πρόκληση.
- Απόσταση από βοήθεια: Αρκετές κορυφές σε αυτήν τη λίστα απέχουν πολύ από οποιαδήποτε ρεαλιστική επιλογή διάσωσης. Αν κάτι πάει στραβά ψηλά στο βουνό, η ομάδα πρέπει να λύσει το πρόβλημα η ίδια. Αυτό αυξάνει τα διακυβεύματα κάθε απόφασης που λαμβάνεται πάνω από το βασικό στρατόπεδο.
- Κρύο: Οι θερμοκρασίες λόγω ψύχους σε αυτές τις κορυφές μπορούν να φτάσουν τους μείον 40 βαθμούς Κελσίου ή και χαμηλότερα. Το να διατηρείσαι αρκετά ζεστός ώστε να μπορείς να κινείσαι αποτελεσματικά σε τεχνικό έδαφος είναι μια συνεχής και εξαντλητική εργασία.
Ποιος πραγματικά επιχειρεί αυτά τα βουνά;
Οι άνθρωποι που κατακτούν κορυφές σαν κι αυτές δεν είναι περιστασιακοί πεζοπόροι ή λάτρεις της περιπέτειας το Σαββατοκύριακο. Συνήθως είναι ορειβάτες με πολυετή εμπειρία σε μεγάλα υψόμετρα, ισχυρές τεχνικές δεξιότητες σε βράχους, πάγους και μικτό έδαφος, και πολλαπλές κορυφές 8,000 μέτρων που βρίσκονται ήδη πίσω τους.
Πολλοί από τους πιο δυνατούς ορειβάτες σε αυτές τις κορυφές τα τελευταία χρόνια προέρχονται από το Νεπάλ και το Πακιστάν. Οι Kami Rita Sherpa, Nirmal Purja, Mingma Gyalje Sherpa και άλλοι από την κοινότητα αναρρίχησης του Νεπάλ έχουν καταρρίψει ρεκόρ και έχουν ολοκληρώσει αναβάσεις σε συνθήκες που προηγουμένως θεωρούνταν αδύνατες. Τα επιτεύγματά τους έχουν αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ο ευρύτερος κόσμος της ορειβασίας σκέφτεται τι είναι δυνατό στις ψηλότερες κορυφές.
Οι διεθνείς ορειβάτες που κάνουν σοβαρές προσπάθειες σε αυτά τα βουνά τείνουν να έχουν δεκαετίες εμπειρίας σε μεγαλύτερες οροσειρές. Τα ρεκόρ ταχύτητας και οι χειμερινές αναβάσεις συνεχίζουν να προωθούνται, αλλά τα ίδια τα βουνά είναι το ίδιο απαιτητικά όσο ποτέ. Ο καλύτερος εξοπλισμός και τα εργαλεία επικοινωνίας έχουν βελτιώσει την ασφάλεια κατά κάποιο τρόπο, αλλά δεν έχουν κάνει την ίδια την αναρρίχηση ευκολότερη.
Αυτές οι κορυφές δεν γίνονται διαχειρίσιμες μόνο μέσω της προετοιμασίας. Αυτό είναι που τις κατατάσσει σε διαφορετική κατηγορία από κάθε άλλο βουνό στη γη.
Ένα Τελικό Λόγο
Τα πιο δύσκολα βουνά για ανάβαση δεν είναι απλώς εμπόδια. Είναι πολύπλοκα περιβάλλοντα που δοκιμάζουν τους ορειβάτες για πάνω από έναν αιώνα. Η ιστορία αυτών των κορυφών περιλαμβάνει μερικά από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα στην ιστορία της ανθρώπινης αντοχής, αλλά και μερικές πολύ σοβαρές απώλειες.
Για τους επαγγελματίες ορειβάτες, αυτές οι κορυφές αντιπροσωπεύουν το ανώτερο όριο των απαιτήσεων του αθλήματος από έναν άνθρωπο. Απαιτείται προσεκτικός σχεδιασμός, βαθιά εμπειρία, ισχυρή φυσική προετοιμασία και η προθυμία να γυρίσει πίσω όταν οι συνθήκες το απαιτούν. Καμία από αυτές τις ιδιότητες από μόνη της δεν είναι αρκετή. Όλες μαζί σου δίνουν μια ευκαιρία.
Τα βουνά σε αυτήν τη λίστα δεν έχουν καταστεί ασφαλή. Τα έχουν επισκεφτεί, μερικές φορές τα έχουν σκαρφαλώσει και πάντα τα έχουν σεβαστεί οι άνθρωποι που τα γνωρίζουν καλύτερα. Αυτή η ειλικρινής σχέση μεταξύ ορειβάτη και βουνού, βασισμένη σε ρεαλιστική σκέψη και όχι σε ευσεβείς πόθους, είναι αυτό πάνω στο οποίο βασίζεται η καλή ορειβασία.
Είστε έτοιμοι να σχεδιάσετε την πεζοπορία σας; Επικοινωνήστε μαζί μας
Περισσότερες αναρτήσεις ιστολογίου
