Paso de Chola con ruta ao campo base do Everest: 19 días

Información da viaxe

Mellor tempo

A ruta de sendeirismo ao paso de Chola e ao campo base do Everest é mellor na primavera (marzo-maio) e no outono (setembro-novembro). Estas son as estacións con tempo estable e despexado, e unha vista clara dos picos do Himalaia. A primavera asóciase coa floración dos rododendros, os vales verdes e as temperaturas moderadas, e o sendeirismo é unha experiencia cómoda nas altitudes baixas e medias.

A estación do outono ofrece aire fresco, sendeiros de interior e fermosas vistas do Everest, o Lhotse, o Nuptse e o paso de Cho La. Estes miradoiros famosos, en particular o Kala Patthar e o Gokyo Ri, son particularmente fermosos nesta época do ano. Durante as tempadas altas de sendeirismo, os sendeiros poden estar conxestionados, especialmente en Namche Bazaar, os lagos de Gokyo e o campamento base do Everest.

O volume de visitantes é baixo nos meses de baixa demanda, como no inverno e nas monzóns, pero o tempo pode ser extremo con neve nos camiños e sendeiros máis altos, que están mollados. Unha elección estacional axeitada garantirá a seguridade, un clima agradable para o sendeirismo e unha vista panorámica da montaña, libre de obstáculos.

A organización durante estes meses maximiza a experiencia e a aventura do paso de Chola coa ruta de sendeirismo ao campamento base do Everest, que permitirá aos senderistas explorar a beleza e a paz da rexión do Everest en toda a súa plenitude.

Elevación e distancia

A ruta de ida e volta ao campo base do Everest co paso de Chola ten unha distancia aproximada de 120 a 135 km (Lukla-EBC-Gokyo-Lukla), que abrangue todos os desvíos opcionais que se poden tomar, como o río Gokyo ou unha exploración máis profunda dos lagos de Gokyo. O camiño atravesa paisaxes moi variadas, que constan tanto de zonas de terras baixas con bosques como de zonas de terras altas nos Alpes, o que lles proporciona aos senderistas unha combinación de camiños medios e empinados.

A expedición acada o seu punto máis alto no paso de Cho La (5,350 m) e no campo base do Everest (5,364 m). Cada día camiñando haberá que subir e baixar progresivamente as ladeiras, e pódese aclimatar segundo corresponda. As zonas máis baixas, como as de Phakding a Namche Bazaar, son de dificultade moderada, mentres que as altas como a de Cho La son máis difíciles polas súas fortes pendentes e a gran altitude.

O perfil de elevación está deseñado para que os senderistas se asenten ben. Namche (obrigatorio) e Gokyo (opcional) son lugares importantes de aclimatación para minimizar as posibilidades de enfermidades por altitude. O ascenso e descenso gradual do circuíto permite que os senderistas poidan contemplar a vista panorámica, que inclúe o Everest, o Lhotse, o Nuptse e o Cho La sen moito esforzo.

En definitiva, a exploración é unha aventura e require unha planificación coidadosa da elevación para maximizar a seguridade e a diversión.

Dificultade e mal de altura

A ruta ata o campo base do Everest a través do paso de Chola considérase de moderada a extenuante, e a parte máis formidable é o paso de Chola. Os senderistas están expostos a subidas elevadas, sendeiros rochosos e longas horas de camiñada, especialmente cando se atravesan portos altos. Aínda que a ruta é fisicamente desafiante, é posible facela cunha preparación axeitada, reducindo o ritmo e prestando atención ao descanso e á hidratación.

A aclimatación é un aspecto importante dunha viaxe segura. Os días de descanso en Namche e Gokyo permitirán que o teu corpo se adapte ás novas alturas lentamente. Estas pausas axudan a descansar, aclimatarse ao aire máis tenue e a prepararse para as desafiantes ascensións do camiño. Despois dunha subida gradual, é mellor manterse hidratado e non esforzarse en exceso, o que contribuirá enormemente á túa experiencia xeral.

O problema común en altitudes elevadas é o mal agudo de montaña (MAM), que se caracteriza polo seguinte: dores de cabeza, náuseas, mareos e falta de aire. As precaucións preventivas máis eficaces son tomarse un tempo para aclimatarse, escoitar o corpo e subir a un ritmo lento. Evitar o alcol e os somníferos a maior altitude.

En casos máis extremos, sería necesario descender ou someterse a unha intervención médica. O sendeirismo é unha aventura impresionante que, coa planificación, a consciencia e a paciencia axeitadas, permite aos excursionistas gozar de vistas seguras e inesquecibles desta magnífica aventura.

Camiñada máxima e mínima por día.

A maioría dos días que se pasan no paso de Chola coa ruta de sendeirismo ao campo base do Everest serán de 4 a 7 horas de camiñada, o que lles dará aos senderistas tempo para admirar a paisaxe sen ter présa. A velocidade tamén variará segundo o terreo, a elevación e a condición física de cada persoa. Mesmo os vales e os fermosos camiños son os máis fáciles de percorrer, mentres que os terreos rochosos ou empinados ralentizan naturalmente a velocidade.

O día que máis tempo leva é o día en que unha persoa cruza o paso de Cho La, que pode durar de 7 a 8 horas, e o día de Kala Patthar tamén pode durar de 6 a 7 horas ida e volta. Trátase dunha tarefa desafiante que porá a proba a resistencia, o equilibrio e a concentración, pero que permitirá aos senderistas marabillarse con paisaxes espectaculares de glaciares e montañas circundantes. Este día ten que ser manexable e agradable, polo que se debe implementar un ritmo axeitado, numerosas pausas e unha hidratación constante.

Durante os aumentos de aclimatación nas altitudes de Namche ou Gokyo, prodúcense días máis curtos, que adoitan durar de 2 a 4 horas. Estas vacacións teñen como obxectivo que o teu corpo se adapte a lugares de maior altitude e, ao mesmo tempo, proporcionen paisaxes impresionantes. Os días de camiñata longos e curtos facilitan o desenvolvemento da resistencia entre os excursionistas, mantéñenos sans e gozan da maxia da rexión do Everest ao máximo.

Aloxamento

No paso de Chola, onde se realiza a ruta do campo base do Everest, a maioría dos excursionistas permanecen en casas de té e aloxamentos durante a viaxe. Estes aloxamentos ofrecen instalacións de aloxamento limpas, aínda que sinxelas, onde se pode durmir un sono quente despois de días de duras rutas. A maioría das casas de té teñen un pequeno comedor no que se pode comer cociña local, o que lles ofrece aos demais a oportunidade de comunicarse con outros excursionistas e coa poboación local.

As comodidades e os servizos varían coa altitude. As cousas fanse un pouco máis amplas nas aldeas máis baixas (como Phakding ou Namche), onde as casas de té teñen un pouco máis de espazo dispoñible, quizais unha habitación privada, un baño anexo e, ás veces, unha ducha con auga quente.

En altitudes máis elevadas, como Gokyo, Dzongla e Gorakshep, o aloxamento é máis básico, con baños comunitarios ou compartidos, tanto agachados como occidentais (dependendo do aloxamento), menos auga quente nas habitacións e cuartos máis pequenos. Non obstante, a pesar da súa sinxeleza, os aloxamentos son cómodos, acolledores e están deseñados para que os senderistas poidan descansar e recuperarse.

A maioría das casas de té teñen tomas de corrente onde se poden cargar produtos electrónicos, e normalmente custa un pouco. É probable que haxa bastantes paradas onde haxa duchas de auga quente dispoñibles nos asentamentos máis grandes. O aloxamento nestes aloxamentos permite aos excursionistas recibir a hospitalidade local e, ao mesmo tempo, gozar dunhas vistas magníficas ás montañas, polo que o aloxamento forma parte da experiencia do paso de Chola coa ruta de sendeirismo ao campo base do Everest.

Alimentos e Bebidas

Na ruta do campamento base do Everest no paso de Chola, a comida proporciona confort e enerxía. Os senderistas poderán degustar pratos tradicionais nepaleses como o dal bhat (arroz con lentellas), sopas, fideos e algúns pratos occidentais con pasta, filloas ou tortillas ocasionalmente. Para repoñer a enerxía durante as longas xornadas de sendeirismo é preciso comer.

O acceso aos alimentos depende da altitude. Nos asentamentos máis baixos, como Phakding e Namche, pódese atopar unha maior variedade de alimentos que se poden mercar a un prezo razoable, mentres que nos asentamentos altos, como Gokyo, Dzongla e Gorakshep, os alimentos son limitados e espérase que os prezos suban. Pódense consumir varios alimentos nutritivos e satisfactorios a pesar das opcións limitadas para manter os excursionistas activos.

As grandes altitudes requiren auga potable. As casas de té ofrecen a maior parte da auga fervida, embotellada ou purificada con pastillas ou filtros. Ter unha botella de auga reutilizable e purificala é unha garantía de manterse hidratado e seguro. O prezo medio das comidas varía entre 6 e 12 dólares por comida, dependendo da localización e do menú, e polo tanto, os excursionistas poden pensar en canto poden gastar cada día.

Rutas Alternativas

O paso de Chola, incluíndo a ruta ata o campo base do Everest, é outra ruta que ten rutas alternativas para facela máis interesante ou para adaptala ao tempo e aos niveis de condición física. A ruta de sendeirismo de Gokyo Ri utilízase actualmente como unha das extensións do campo base do Everest. A zona dos lagos de Gokyo é outra zona máis longa que poden visitar os senderistas, xunto cos seus fermosos lagos turquesa e un ambiente menos concorrido. Estas rutas alternativas tamén aumentarán o número de días adicionais, pero a revelación que se lles ofrece aos senderistas merece ser recordada.

Os senderistas poden regresar por Phortse ou por unha ruta directa a Namche despois de Gokyo. Unha vez pasados ​​Gokyo ou o paso de Cho La, os senderistas teñen a opción de regresar a Lukla por rutas alternativas, o que reduce o tempo total necesario para completar a ruta, pero aínda así visitan as mellores zonas.

As variacións das rutas tamén se poden programar segundo os niveis de condición física. Os senderistas experimentados e moi fortes quererán engadir os lagos de Gokyo, o paso de Cho La e o campamento base do Everest a toda a aventura. Os senderistas menos experimentados poden optar por evitar o paso ou facer excursións máis curtas dun día.

Todas as variacións inflúen no número total de días, na altitude da camiñata e no desafío total, o que ofrece oportunidades para ser flexible e admirar a espléndida paisaxe e a diversidade cultural da zona do Everest.

Pode un principiante unirse a esta viaxe?

A ruta ao campo base do Everest e o paso de Chola poden ser considerados por principiantes entusiastas cun bo nivel de condición física básica e preparación para o sendeirismo. Aínda que esta ruta ten partes esixentes, como o paso de Cho La e outros tramos de altitude, a ruta é manexable para os que se inician no sendeirismo de gran altitude grazas a unha planificación axeitada e a unha aclimatación gradual.

Contratar un guía é obrigatorio, mentres que os porteadores son opcionais pero recomendables para principiantes. Os guías ofrecen orientación crucial, asistencia de seguridade e coñecemento cultural, mentres que os porteadores axudan a transportar obxectos pesados, o que permite aos excursionistas concentrarse no ritmo e na aclimatación. Esta asistencia axuda moito a reducir a fatiga e fai que a viaxe sexa máis agradable.

A preparación é fundamental. Os principiantes deben practicar cardio, resistencia e adestramento de forza para as pernas antes da ruta. Tamén se require moita preparación psicolóxica, xa que o sendeirismo a gran altitude pode ser física e psicoloxicamente extenuante. É fundamental recoñecer as dificultades, non ter présa e pensar positivamente para ter éxito.

O plan de ascenso gradual da ruta, que inclúe días de descanso en Namche e Gokyo, dálles aos principiantes tempo para adaptarse ao aire máis tenue e reducir as posibilidades de sufrir mal de altura. Non obstante, pódese dicir que, con preparacións, ánimo e paciencia axeitados, os afeccionados poderían gozar da paisaxe marabillosa e da inimitable aventura do paso de Chola usando a ruta do campamento base do Everest.

Preparación e Fitness

Require unha boa preparación e condición física para completar con éxito o paso de Chola durante a ruta do campamento base do Everest. Os exercicios cardiovasculares como correr, andar en bicicleta ou nadar tamén engadirán forza e resistencia para longas viaxes de sendeirismo. As sentadillas, as zancadas e subir escaleiras son exercicios que fortalecen as pernas como preparación para subidas e baixadas pronunciadas. Ademais, levar unha mochila dálle á persoa unha idea do ambiente real do sendeirismo e reduce a fatiga durante a ruta.

É fundamental ter unha lista de verificación do equipo planificada con antelación. Requírense artigos esenciais como bo calzado de sendeirismo, unha roupa a capas, roupa de abrigo, chaquetas impermeables, sacos de durmir, bastóns de sendeirismo e unha mochila resistente. Facer a maleta de forma eficiente, deixar os máis pesados ​​atrás e levar moita roupa son actividades que che farán pasar un tempo cómodo e seguro durante os cambios de tempo.

Tamén é necesario organizar a aclimatación e a preparación mental. A expedición consta de zonas elevadas, como o paso de Cho La (5,350 m) e o campo base do Everest (5,364 m), e por iso o corpo necesita tempo para aclimatarse ás condicións. Familiarizarse cos síntomas do mal de altura, co ritmo e a hidratación minimizará o risco para a saúde. A paciencia e a resistencia son aspectos da preparación mental que axudan aos excursionistas a superar paisaxes difíciles, malas condicións meteorolóxicas e un exceso de horas de camiñata.

A ruta ao campo base do Everest ofrécelles aos senderistas a oportunidade de experimentar a aventura e as impresionantes vistas que ofrece o paso de Chola, así como de coñecer diferentes culturas cunha combinación de adestramento físico, equipamento axeitado e mentalidade.

Carga de dispositivos e Internet

No paso de Chola, onde se realiza a ruta do campo base do Everest, a maioría das casas de té dispoñen de electricidade, a miúdo a un prezo baixo. As aldeas de altitudes baixas e medias, como Namche e Phakding, teñen un fornecemento de electricidade máis fiable e previsible, mentres que as aldeas de altitudes máis elevadas, como Gokyo, Dzongla e Gorakshep, teñen electricidade limitada ou intermitente. Recoméndase encarecidamente que leven baterías externas ou cargadores solares para que os seus dispositivos funcionen durante a ruta.

As grandes altitudes tamén teñen unha cobertura de sinal de rede wifi e móbil débil. As aldeas máis coñecidas poden ofrecer wifi básica, pero a velocidade é lenta e a conexión pode fallar durante as horas de maior actividade ou cando fai mal tempo. Na maioría dos casos, a cobertura móbil está dispoñible nos asentamentos máis grandes, pero en sendeiros e pasaxes remotas hai moi pouca ou ningunha cobertura.

Os senderistas deberían ter en conta unha conectividade mínima e unha énfase nos dispositivos como fonte de navegación, fotografías e emerxencias, en lugar dunha presenza constante en liña. Unha preparación axeitada fai que o proceso de sendeirismo sexa fluído, seguro e agradable.

autorización

Para facer sendeirismo na zona do Everest, é preciso ter un permiso de entrada ao Parque Nacional de Sagarmatha e un permiso de entrada ao municipio rural de Khumbu Pasang Lhamu. Estas licenzas garanten o rexistro dos senderistas en termos de seguridade, preservación dos parques e rescate. Os prezos das tarxetas de permiso de entrada ao municipio rural de Khumbu Pasang Lhamu rondan os 30-35 dólares estadounidenses para persoas individuais, e o permiso do Parque Nacional de Sagarmatha custa uns 22 dólares estadounidenses.

Antes de entrar na zona de sendeirismo, pódense obter permisos en Katmandú, Lukla ou Namche Bazaar. Os sendeiristas deben levar un documento de identidade válido, que inclúe un pasaporte para os estranxeiros e a cidadanía para os cidadáns nepaleses.

Os permisos tamén se revisan regularmente ao longo da ruta, o que significa que deben ser facilmente accesibles. Mercar os permisos con antelación aforra tempo e permite cumprir coa normativa local, de xeito que os senderistas poden concentrarse na aventura e nas magníficas vistas do paso de Chola coa ruta ata o campo base do Everest.

transporte

O paso de Chola coa ruta de sendeirismo ao campo base do Everest comeza cun voo desde Katmandú (ou Ramechhap nos meses de maior afluencia) ata Lukla, que é a principal porta de entrada á rexión do Everest; ofrece a vista aérea do Himalaia en todo o seu esplendor. Este é o modo de transporte preferido pola maioría dos senderistas debido á duración e á natureza frenética da viaxe por estrada.

A viaxe ten unha duración media duns 25-35 minutos; desde Ramechhap ~15–20 minutos, pero vese moi afectada polo tempo, xa que os voos adoitan atrasarse ou cancelarse dependendo das condicións meteorolóxicas, como néboa, ventos ou neve.

De volta á casa despois da excursión, os viaxeiros teñen varias opcións dispoñibles. A máis rápida e popular é o voo Lukla-Katmandú, aínda que pode haber prazas limitadas, que dependen do tempo.

As alternativas serían conducir ou usar unha combinación de jeep e autobús por sendeiros montañosos que tamén poden levar un día enteiro ou máis. Estes traslados terrestres non son moi fiables en canto á comodidade e ao tempo, pero ofrecen vistas panorámicas durante o percorrido. Débense planificar as continxencias relacionadas co tempo.

Moitos senderistas inclúen días de descanso ao final da ruta para xestionar o atraso do voo. Reservar voos con antelación, vixiar as condicións meteorolóxicas e manter a flexibilidade nos arranxos de viaxe significa que, independentemente do que se planee facer, o transporte non interfire con toda a experiencia. No que respecta ao paso de Chola, a ruta ao campo base do Everest, unha planificación axeitada permite unha experiencia de viaxe exitosa a través do paso.

Seguro

No caso do paso de Chola xunto coa ruta do campo base do Everest, recoméndase encarecidamente o seguro de sendeirismo a gran altitude. A expedición é extremadamente alta, máis alá dos 5,000 metros, que inclúe o paso de Cho La (5,350 m) e o campo base do Everest (5,364 m), onde hai maiores posibilidades de sufrir mal de altura, lesións e complicacións de saúde espontáneas. O seguro asegurará aos senderistas que están cubertos financeiramente e que poderán buscar atención médica en caso de necesidade.

As emerxencias médicas, as evacuacións e os rescates con helicóptero deberían estar cubertos por unha póliza de ampla gama. Os helicópteros poden empregarse como único medio para transportar a sendeiristas gravemente enfermos ou feridos para recibir atención médica axeitada, especialmente en lugares remotos. Estes servizos, que teñen un custo prohibitivo e non teñen un seguro axeitado, poden comprometer tanto a seguridade como as finanzas.

As persoas que realizan sendeirismo deben ter un comprobante do seguro durante a ruta. Asegúrate de que na túa póliza de seguro se mencione expresamente a cobertura da altitude e que a túa póliza de seguro debe incluír evacuación de emerxencia.

O paso de Chola coa ruta de sendeirismo ao campo base do Everest é máis seguro e agradable porque, cando están preparados, os excursionistas non teñen que preocuparse de prepararse para a súa exploración e poden gozar das vistas e da experiencia cultural da rexión do Everest.

O que esperar

A ruta de sendeirismo ao paso de Chola e ao campo base do Everest son unha aventura pouco común e memorable. Os senderistas poden gozar das vistas panorámicas dalgunhas montañas lendarias como o Everest, o Lhotse, o Nuptse, o Cho La e o Thamserku. Con Gokyo Ri, o paso de Cho La e o Kala Patthar, que son os puntos de observación máis elevados, a vista da cordilleira do Himalaia pintada de cores douradas durante o amencer e o solpor é unha experiencia única na vida.

Polo camiño, a ruta tamén ofrece unha gran experiencia cultural en aldeas sherpas como Namche, Dingboche e Monjo. Entre os antigos mosteiros que os visitantes poden visitar inclúese o de Tengboche e socializar coa xente do lugar que practica o budismo tibetano.

Estas experiencias permiten comprender o xeito de vida, as tradicións e as celebracións das persoas que conseguiron prosperar en condicións elevadas. Ao aloxarse ​​en casas de té, os excursionistas poden coñecer a hospitalidade local, probar a comida local e escoitar historias compartidas por outros viaxeiros.

Os puntos destacados son o paso de Cho La (5,350 m), que non é doado pero paga a pena a gran altitude; os lagos de Gokyo, que son tranquilos; o histórico campo base do Everest; e o incrible miradoiro chamado Kala Patthar. Os senderistas teñen que soportar cousas físicas como escalar montañas empinadas, longas camiñadas e o tempo frío, pero isto compénsase con enormes gratificacións persoais. Cada etapa presenta un logro e vese reforzada pola paisaxe e a natureza espectaculares da rexión.

A expedición tamén presenta as características distintivas da zona do Everest: morena glaciar, plantas de gran altitude e fauna salvaxe como o tahr do Himalaia, os cervos almizcleros e as pombas das neves. É unha aventura, unha viaxe cultural e natural coa preparación e o ritmo axeitados, que supón unha experiencia moi gratificante. A ruta polo paso de Chola, que inclúe a ruta do campamento base ata o Everest, non é unha simple ruta; é unha aventura total no Himalaia que será lembrada.